mirror of
https://github.com/Koko-boya/Grasscutter_Resources
synced 2024-01-31 23:23:19 +08:00
24 lines
5.6 KiB
Plaintext
24 lines
5.6 KiB
Plaintext
เรื่องราวของคุณยาย Ame
|
|
|
|
เมื่อออกจากบ้านของ Osen ก็เดินลัดเลี้ยวไปตามตรอก จนถึงสวนที่เปียกชื้น และมาถึงบ้านของคุณยาย Ame
|
|
ในสวนอันสง่างาม แม้แต่เสียงของจิ้งหรีดก็ยังเงียบลง มีเพียงอ่างน้ำพุหินที่ส่งเสียงเบา ๆ เคล้ากับจังหวะเสียงของน้ำพุกระบอกไม้ไผ่
|
|
ท่ามกลางภูเขาและผืนป่าที่เป็นอิสระ หญิงสาวที่สามารถเสกให้หมอกกลายเป็นสายฝนเป็นสหายกับทานูกิและจิ้งจอก
|
|
โดยธรรมชาติแล้ว โยไกอย่างพวกเราไม่เหมือนกับมนุษย์ เราไม่มีปัญหาซับซ้อนให้กลุ้มใจ ไม่มีการแบ่งแยกชนชั้น แต่ท่ามกลางภูเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกและสายฝน Ameonna ที่พูดจาอย่างนุ่มนวลมักจะได้รับความเคารพยกย่องมากขึ้น
|
|
เพียงแต่ว่าต่อมา ทุกคนก็ยอมจำนนต่อท่าน Gongen ผู้ยิ่งใหญ่ ช่วงเวลาที่ดีของมนุษย์มาถึงแล้ว เหล่าโยไกก็ต้องไปหลบซ่อนตัวตามที่ต่าง ๆ หรือต้องถูกขับไล่และปราบปราม... คุณยาย Ame ย้ายไปที่ตรอก Toki ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ท่าน Guuji จากศาลเจ้า Grand Narukami จึงมอบคฤหาสน์หลังนี้ให้กับเธอเพราะความสงสาร
|
|
ช่างน่าสงสัยจริง ๆ ว่าความสูญเสียและความโศกเศร้าแบบไหนกันที่ทำให้ท่าน Guuji ดูแลคุณยาย Ame เป็นพิเศษแบบนี้...
|
|
|
|
ฉันแวะพักที่สวนสักครู่นึง และมองดูเงาจันทร์เสี้ยวที่กระเพื่อมในสระน้ำ ฉันได้ยินเสียงของเธอลอยมากับสายลมเย็น ๆ ในยามค่ำคืน
|
|
|
|
"ขออภัยที่ให้ท่านรอนานนะ"
|
|
พอหันกลับไป ฉันก็เห็น Ameonna ยืนอยู่ข้างประตู แสงจันทร์ขาวนวลส่องบนร่างของเธอ ชุดกระโปรงยาวสีขาวของเธอทอประกายระยิบระยับ แต่ร่างอันผอมบางของเธอกลับมีออร่าของความเศร้าโศกในอดีต
|
|
|
|
ดังนั้นฉันจึงก้มหน้าลงแล้วรีบยื่นเสื้อคลุมที่ Osen มอบให้ฉันให้กับเธอ ฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเทาคู่นั้น
|
|
มีคำร่ำลือกันในหมู่มนุษย์ว่า ดวงตาของ Ameonna ผู้เศร้าโศกจะเป็นขาวอมเทาเหมือนหินอ่อนที่ดูคล้ายกับคนจมน้ำ คนที่กล้ามองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น จะหลงทางอยู่ในหมอกฝนที่ไม่มีวันสลายไปตลอดกาล
|
|
แน่นอนว่า เรื่องพวกนี้มันก็เป็นแค่ตำนานไร้สาระของมนุษย์เท่านั้น แต่มารยาทพื้นฐานอย่าง "อย่าสบตาที่เศร้าโศกของ Ameonna" มันเป็นเหมือนกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ในหมู่โยไก
|
|
|
|
"ขอบใจนะ"
|
|
เสียงของคุณยาย Ame นั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนเคย ราวกับน้ำค้างในสายหมอกยามเช้า
|
|
|
|
เธอไม่ได้เชิญฉันเข้าไปข้างใน และไม่ได้แบ่งปันเรื่องราวอะไรกับฉัน
|
|
เธอแค่ยื่นกล่องไม้กล่องหนึ่งให้ฉัน แต่ฉันก็เข้าใจเป็นอย่างดี
|
|
ดังนั้นฉันจึงออกไปจากสวนอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่แสงจันทร์ยังส่องสว่างอยู่ |