ครั้งที่แล้วพวกเราพูดถึง
ท่านลอร์ดแห่งหินเดินทางเพียงลำพังท่ามกลางภูเขา
ในรอยแยกบนพื้นดินแห่งหนึ่ง
ได้ยินเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนมาแต่ไกล
สิ่งมีชีวิตธาตุหินโบราณที่อาศัยอยู่ใต้ดินแดนของ Liyue นั้นส่วนใหญ่มองไม่เห็น
ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันมาเป็นร้อยเป็นพันปี
เสียงนั่นบางครั้งก็เศร้าดั่งบทเพลง บางครั้งก็น่าหวาดหวั่นดั่งฟ้าร้อง
ท่านลอร์ดแห่งหินเดินสำรวจดูรอบ ๆ อย่างละเอียด
ในท้ายที่สุด ก็ไปพบหินประหลาดที่ดูไม่ธรรมดาก้อนหนึ่งเข้าในแนวหิน
แต่เดิม Azhdaha ก็เป็นเช่นนั้น
ฉันตอบรับความปรารถนาของเขา และพาเขาขึ้นไปเหนือพื้นดิน
ท่านลอร์ดแห่งหินสงสารจิตวิญญาณของหินก้อนนี้ ดังนั้นเขาจึงดำเนินการด้วยตนเอง
แกะสลักมันให้เป็นมังกรขนาดยักษ์ที่สวยงามประณีตและดูราวกับมีชีวิต
ฉันมอบดวงตาที่มองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจนให้แก่เขา
ทำข้อตกลงกับเขาสามข้อ
จากนั้นก็ใช้นิ้วแทนพู่กัน เพื่อวาดดวงตาของมังกรขึ้นมา
ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยฟ้าแลบฟ้าร้อง
มังกรตัวหนึ่งโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
ฉันยินยอมให้เขาใช้ชีวิตร่วมกันกับเหล่ามนุษย์ที่อยู่บนโลก
แต่ถ้าหากว่าวันหนึ่งเขาขัดขืนคำสั่ง
ก็จะต้องถูกกักขังอยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมามังกรก็อยู่กับท่านลอร์ดแห่งหินมาโดยตลอด
ออกร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ตั้งแต่เหนือจรดใต้
มีถ้อยคำยกย่องสำหรับเรื่องนี้ ซึ่งก็คือ
"ทุกสิ่งแตกกระจายเป็นผุยผง ภูผาและผืนน้ำเปิดเป็นทาง"
"ความช่วยเหลือที่ได้จากการมอบชีวิตให้มังกร ได้นำพาสายฝนแห่งพรมาสู่พื้นโลก"