เรื่องที่ฉันจะเล่ามันเริ่มจาก "Mondstadt ยุคเก่า"
ในตอนที่อาณาจักรถูกปกครองโดยเผด็จการ ฉันรู้จักเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มรู้วิธีเล่นพิณ และแต่งบทกวีด้วยตนเอง
แต่เขาเกิดมาในกำแพงพายุ และไม่เคยเห็นท้องฟ้าสีฟ้า
"ฉันอยากรู้ว่าเวลานกบิน มันเป็นยังไง"
ดวงตาของเด็กหนุ่มช่างดื้อรั้น และเปล่งประกาย
แต่เสียงของเขาถูกเสียงของพายุกลบไปจนหมด
เพราะลมพายุหมุนนั้นจะรับไว้เพียงเสียงแห่งการแซ่ซ้องเท่านั้น เสียงอื่นจะถูกกำจัดไปจนสิ้น
ท้องฟ้าที่แจ่มใส บทกวีและบทเพลงที่อยู่นอกกรงขัง...
มันก็คู่ควรกับการต่อสู้เพื่อให้ได้มา ไม่ใช่รึไง?
เพราะงั้นเด็กหนุ่มคนนั้นได้ส่งคำเชิญมาให้ฉัน:
"ไปกับฉันเถอะ... กำจัดเผด็จการให้สิ้นซาก และทำลายกำแพงพายุ"
เด็กหนุ่มชูธงแห่งการต่อต้าน
ฉันเองก็ได้เข้าร่วมสงครามเพื่อ "อิสรภาพ" เหมือนกัน
กลุ่มผู้ทลายกรงขังได้รับชนะมาตลอด
เทพเจ้าล่มสลาย พายุนับพันโกลาหล และอาณาจักรถูกสั่นคลอน
ในควันไฟเราเห็นการตายของเผด็จการ
ในเถ้าถ่านเราเห็นการล่มสลายของหอคอย
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของ "Mondstadt ยุคใหม่"
ตั้งแต่นั้นมาไม่มีใครได้ขึ้นครองบัลลังก์